او باشندۀ اصلی ولایت تخار است و اکنون در کابل زندگی میکند.
او که در بخش روابط بینالملل لیسانس دارد میگوید، مسئول برحال کتابخانهٔ شفاخانهٔ ۲۵۰ بستر کابل است و زمانی ۲۷ هزار معاش داشت.
آقای اخگر میگوید، از زمانی که طالبان قدرت را به دست گرفتند ابتدا معاش کارمندان این شفاخانه را کاهش دادند و در این مدت تنها چهار ماه معاش دریافت کردند.
به گفته آقای اخگر، غم نان و کرایهٔ خانه او را در وضعیت دشواری قرار داده است.
او می گوید که بدهی هفت ماهه کرایۀ خانه او را مجبور کرد تا یگانه داراییاش را که چند جلد کتاب بود، به حراج بگذارد: “صاحبخانه من را مجبور کرد تا کرایهٔ خانهاش را بپردازم، من مجبور شدم یگان یخچال و دیگر وسایل خانه را به فروش برسانم و کرایه ماههای حمل و ثور را بدهم، اما ماه جوزا که رسید دیگر چیزی به فروش نداشتم مجبور شدم کتابهایم را بفروشم.”
آقای اخگر چهارصد جلد کتاب دارد و همه را به حراج گذاشته و تا حال توانسته تنها ۲۰ جلد را به فروش برساند.
به گفته او، بالای هر کتابش از ۵۰ تا ۳۵۰ افغانی نرخ گذاشته و کتابی را که زمانی ۲۰۰۰ افغانی خریده بود، اکنون مجبور است ۳۵۰ افغانی بفروشد.
حفیظ اخگر میگوید، این کار او را به شدت متاثر ساخته است: “این رنج میدهد، رنج درونی خیلی سخت است، تنها خود انسان میداند و نمیتواند آنرا به بیرون بکشد، حتی با یک روانشناس نمیتوانی این درد را قصه کنی.”
پس از حاکمیت طالبان در افغانستان، بحران اقتصادی از معضلهای است که دامنگیر افغانستان شده و همواره نگرانیهای سازمانهای جهانی را در پی داشته است.
پیش از این جاوید فرهاد، از جمله نویسندگان و فعال رسانهای نیز کتابهایش را به حراج گذاشته بود.
